Marcin Wynimko

adwokat

Jestem prawnikiem, który lubi biznes i podziwia przedsiębiorczość. Zajmuję się prawem gospodarczym oraz podatkowym. Wierzę, że skuteczne i efektywne doradzanie przedsiębiorcom wymaga nie tylko szerokiej wiedzy prawniczej i pracowitości, ale również zrozumienia działalności i otoczenia w jakim funkcjonują przedsiębiorcy.
[Więcej >>>]

Skontaktuj się

Działania JST w zakresie edukacji i pomocy społecznej bez VAT

Kwestia opodatkowania podatkiem VAT czynności wykonywanych przez jednostki samorządu terytorialnego (JST) w związku z realizacją ustawowo nałożonych na nich zadań publicznych w zakresie edukacji publicznej oraz pomocy społecznej była wielokrotnie rozstrzygana. W tej kwestii nie można było jednak mówić o jednomyślności rozstrzygnięć. Pojawiające się kolejne interpretacje podatkowe oraz wyroki sądowe opowiadały się albo za wyłączeniem tych czynności z VAT. Ewentualnie o możliwości skorzystania jedynie ze zwolnienia z tego podatku.

Interpretacja ogólna MF

Dnia 10 czerwca 2020 r. Ministerstwo Finansów wydało interpretację ogólną analizującą tą kwestię (sygn. PT1.8101.3.2019PT1.8101.3). Minister Finansów biorąc pod uwagę orzecznictwo zarówno TSUE jak i polskich sądów administracyjnych wskazał na istotne przesłanki, które powinny być każdorazowo analizowane. W interpretacji czytamy:

,,Przykładowo zatem należy ocenić: czy warunki realizacji danego świadczenia odbiegają od warunków, na jakich realizowane byłoby ono przez inne podmioty gospodarcze, w jakim reżimie prawnym wykonywane są dane czynności, czy istnieje asymetria pomiędzy kosztami wykonywania danych świadczeń a odpłatnością ponoszoną przez ich beneficjentów, w jakim stopniu ponoszona odpłatność stanowi rzeczywistą wartość otrzymywanych świadczeń, czy odpłatność uzależniona jest od sytuacji majątkowej beneficjenta.’’

W ocenie MF działalność jednostki samorządu terytorialnego nie sposób uznać za działalność gospodarczą. Glównie z uwagi na brak spełnienia przesłanki dotyczącej odpłatności czynności przez nie wykonywanych. Konsekwencją tego jest wyłącznie z opodatkowania tych czynności podatkiem od towarów i usług. Bez znaczenia jest tutaj fakt posiadania statusu podatnika podatku VAT przez JST.

Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 24 kwietnia 2007 r. ,,formalny status osoby dokonującej dostawy jako podatnika, nie stanowi przesłanki wystarczającej do przyjęcia, że osoba ta jest podatnikiem w odniesieniu do tej konkretnej czynności’’ (sygn.. atk I FSK 603/06).

MF przypominał przy tym regulacje art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, w świetle której nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy. Wyłączenie dotyczy realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa. Szczególnie dla realizacji których zostały je powołano, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

O jakich czynnościach JST mówimy?

Jako przykładowe działania niepodlegające ustawie o VAT Ministerstwo Finansów wskazał:

– organizowanie przez szkoły tzw. ,,zielonych szkół’’,

– zapewnienie wyżywienia dla wychowanków placówek,

– opiekę w przedszkolu ponad podstawę programową,

– wydawanie duplikatów legitymacji szkolnych lub duplikatów świadectw,

– usługi opiekuńcze dla osób samotnych wymagających opieki innych osób,

– zapewnienie pobytu w domu pomocy społecznej.

Pamiętać należy, że powyższy katalog stanowi jedynie przykładowe działania.

Czy zastosowanie się do interpretacji ogólnej chroni podatnika?

Tą kwestię reguluje z kolei ordynacja podatkowa.

Jak stanowi jej art. 14k § 1 zastosowanie się do interpretacji ogólnej przed jej zmianą nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował. To ne może szkodzić również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej.

Z kolei w następnym paragrafie czytamy, że w zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, której wygaśnięcie stwierdzono, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę.

W świetle powyższego stosowanie się przez samorządy do wydanej interpretacji MF nie będzie kwestionowane.

 

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 509 337 400e-mail: marcin@wynimko.pl

Konfiskata rozszerzona

Marcin Wynimko21 czerwca 2020Komentarze (0)

Konfiskata rozszerzona jest jedną z form przepadku mienia. Wprowadzono ją do Kodeksu karnego ustawą z dnia 23.03.2017 r. (o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw Dz.U. poz. 768). Polega ona na przepadku przedsiębiorstwa (lub jego równowartości) należącego do sprawcy, a w pewnych przypadkach – nawet niebędącego jego własnością.

Konfiskata rozszerzona – co to?

Zgodnie z art. 44a § 1 k.k. sąd może orzec przepadek przedsiębiorstwa stanowiącego własność sprawcy albo jego równowartości w razie skazania za przestępstwo, z którego popełnienia sprawca osiągnął, chociażby pośrednio, korzyść majątkową znacznej wartości (powyżej 200.000 zł), jeżeli przedsiębiorstwo służyło do popełnienia tego przestępstwa lub ukrycia osiągniętej z niego korzyści. Orzeczenie przepadku jest zatem możliwe w dwóch wypadkach:

  • jeżeli przedsiębiorstwo służyło do popełnienia przestępstwa lub
  • jeżeli służyło do ukrycia korzyści pochodzących z przestępstwa.

Przedsiębiorstwo użyte do popełnienia przestępstwa

Przedsiębiorstwo, które służyło do popełnienia przestępstwa, to takie, które zostało użyte do jego popełnienia. Natomiast przedsiębiorstwo, które służyło do ukrycia korzyści pochodzącej z przestępstwa to takie, które zostało wykorzystane do zatajenia korzyści majątkowych pochodzących.  chociażby pośrednio, z przestępstwa. Podkreślić jednak wypada, że powyższy przepis przewiduje możliwość orzeczenia przepadku („sąd może”), a nie taką konieczność w każdym przypadku wyroku skazującego spełniającego wymogi art. 44a k.k.

Kontrowersje

Największe kontrowersje wzbudza § 2 art. 44a k.k., który rozszerza możliwość orzeczenia przepadku na przedsiębiorstwo niestanowiące własności sprawcy. Warunkiem orzeczenia przepadku jest udowodnienie właścicielowi zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego, aby przedsiębiorstwem, którego jest właścicielem, posłużono się do popełnienia przestępstwa lub ukrycia pochodzącej z niego korzyści. Zgodnie z założeniem ustawodawcy, zachowanie takiego właściciela będzie przedmiotem testu zamiaru, a zatem świadomości i woli, warunkującego stosowanie przepadku przedsiębiorstwa nienależącego do sprawcy. Ciężar wykazania naganności zachowania takiej osoby będzie spoczywać na oskarżycielu oraz sądzie, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 2 § 2 k.p.k.

W przypadku współwłasności przepadek orzeka się z uwzględnieniem woli i świadomości każdego ze współwłaścicieli i w ich granicach (§ 3). Gdy mamy do czynienia ze współwłasnością łączną, przepadek całości lub części przedsiębiorstwa nie będzie możliwy, gdy naganność zachowania będzie można przypisać tylko jednemu z współwłaścicieli. W razie współwłasności ułamkowej dwóch lub więcej osób, gdy choćby jednemu ze współwłaścicieli nie wykazano świadomości i woli posłużenia się przedsiębiorstwem do popełnienia przestępstwa lub ukrycia pochodzącej z niego korzyści, również nie będzie możliwe stosowanie omawianej instytucji.

Ograniczenia

Ustawodawca dodatkowo wprowadza ograniczenia możliwości orzeczenia przepadku przedsiębiorstwa (lub jego równowartości). Po pierwsze przepadku nie orzeka się, jeżeli byłoby to niewspółmierne do wagi popełnionego przestępstwa. Inna sytuacja to niewspółmierność do stopnia zawinienia oskarżonego lub motywacji i sposobu zachowania się właściciela przedsiębiorstwa. Kwestie te sąd powinien brać pod uwagę w każdej tego typu sprawie. W tym zakresie sąd ma możliwość dokonania oceny i miarkowania stopnia winy oskarżonego.

Co więcej, przepadek nie będzie mógł być orzeczony, jeżeli rozmiar szkody wyrządzonej przestępstwem lub ukrytej korzyści nie jest znaczny. Należy go odnosić do rozmiarów samego przedsiębiorstwa. Innymi słowy, przepadek nie będzie miał zastosowania do sytuacji, w których nielegalne działanie stanowi tylko marginalną część działalności danej jednostki gospodarczej. Pomocna w tym zakresie może być regulacja zawarta w art. 115 § 24 k.k., zgodnie z którą przy ocenie rozmiaru działalności przedsiębiorstwa sąd bierze pod uwagę wartość przedsiębiorstwa. Do podjęcia decyzji o nieorzekaniu przepadku nie ma znaczenia wysokość osiągniętej korzyści, ale wysokość wyrządzonej szkody.

Wreszcie, sąd może odstąpić od orzeczenia przepadku, o którym mowa w § 2, także w innych, szczególnie uzasadnionych przypadkach. Będzie to taka sytuacja, kiedy byłby on niewspółmiernie dolegliwy dla właściciela przedsiębiorstwa. Możliwość odstąpienia od orzeczenia przepadku na tej podstawie jest ograniczona do przepadku orzekanego wobec właściciela niebędącego sprawcą przestępstwa. O tym, czy w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, decyduje sąd w zależności od konkretnego stanu faktycznego. Chodzi o sytuację, kiedy orzeczenie przepadku zostałoby uznane przez sąd za niewspółmiernie dolegliwe dla właściciela. Wydaje się, że niewspółmierność, o której mowa, należy oceniać w odniesieniu do postawy właściciela przedsiębiorstwa, jego zamiaru i okoliczności zachowania. Mogą to być także oceny stopnia społecznej szkodliwości samego czynu.

Po co to wszystko?

            Powyższe regulacje mają na celu przede wszystkim walkę ze zorganizowaną przestępczością i poważnymi przestępstwami. Jednakże mogą też niepokoić uczciwych przedsiębiorców, od których prawo wymaga więcej czujności i ostrożności w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej. Przepisy zmuszają podmioty gospodarcze do przykładania większej uwagi do procedur, które mają zapewnić zgodne z prawem funkcjonowanie organizacji oraz zezwolić na szybkie i skuteczne usuwanie dostrzeżonych nieprawidłowości. Właściciele firm, którzy przewidują możliwość, że ich firma mogła być narzędziem popełnienia przestępstwa lub ukrycia osiągniętej z niego korzyści, muszą się liczyć z ewentualną konfiskatą ich przedsiębiorstwa.

Konfiskata rozszerzona to instytucja, która ma stanowić bat na przestępców skarbowych. Mówiąc szczerze, jedyne doświadczenia jakie z nią mam są z zupełnie innych spraw.

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 509 337 400e-mail: marcin@wynimko.pl

O rachunku VAT nie muszę już chyba wspominać. Dzisiaj przybliżę Ci temat możliwości uwolnienia środków pieniężnych znajdujących się na nim.

Podatnik ma możliwość wystąpienia do naczelnika urzędu skarbowego z wnioskiem o wypłatę środków z rachunku VAT. Przepisy ustawy oraz przepisy nie regulują formalnej kwestii składania takiego wniosku. Nie jest do tego przeznaczony żaden specjalny formularz czy też wzór. Możemy więc zatem złożyć go pisemnie oraz elektronicznie.

Naczelnik urzędu skarbowego po rozpoznaniu wniosku – na co ma 60 dni od dnia jego otrzymania – wydaje postanowienie.

Przeczytaj: Zwrot podatku VAT.

Wniosek o wypłatę środków
z rachunku VAT

Ważne jest, aby wskazać we wniosku podstawowe dane identyfikujące podatnika oraz umożliwiające organowi realizację swojego postanowienia. Wniosek powinien zatem zawierać:

  1. Dane podatnika oraz naczelnika urzędu skarbowego, do którego kierujemy wniosek,
  2. Podstawę prawną – art. 108b ust. 1 i 2 ustawy o VAT,
  3. Numer rachunku VAT,
  4. Numer rachunku bankowego albo rachunku w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej,
  5. Wysokość środków zgromadzonych na rachunku VAT, o którą zwolnienie wnioskujemy.

Od składanego wniosku nie pobiera się opłaty skarbowej.

Jaką odpowiedź możemy otrzymać?

Tutaj mamy trzy opcje. Mianowicie organ może w formie:

  1. postanowienia wyrazić zgodę na przekazanie środków w takiej wysokości o jaką wnioskował podatnik,
  2. również postanowienia wyrazić zgodę na przekazanie środków, ale w wysokości niższej niż ta, o którą wnioskował podatnik,
  3. decyzji nie wyrazić zgody na przekazanie środków.

Pamiętaj! Na postanowienie przysługuje Ci zażalenie, a od decyzji możesz się odwołać.

Na co możesz przeznaczyć środki zgromadzone na rachunku VAT?

Ze środków przekazanych z rachunku VAT na rachunek rozliczeniowy można korzystać bez ograniczeń.

Kiedy organ może odmówić?

Organ odmawia gdy:

  1. podatnik posiada zaległości w VAT, CIT, PIT, podatku akcyzowym lub zaległości celne
  2. zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe z tytułu tych podatków i należności nie zostanie wykonane, w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań podatkowych lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję zobowiązań podatkowych,
  3. zachodzi uzasadniona obawa, że wystąpi zaległość podatkowa z tytułu podatków i należności lub zostanie ustalone dodatkowe zobowiązanie podatkowe.

 

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 509 337 400e-mail: marcin@wynimko.pl

W maju 2020 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w polskiej sprawie Dong Yang Electronics. Wyrok wyjaśnia czym jest stałe miejsce prowadzenia działalności dla celów VAT.

W wyroku tym, TSUE wskazał jak należy interpretować przepisy Dyrektywy 2006/112/WE oraz rozporządzenia wykonawczego Rady UE 282/2011.

A więc czym jest stałe miejsce
prowadzenia działalności dla celów VAT?

Należy je interpretować tak że:

  • usługodawca nie może wywieść istnienia na terytorium państwa członkowskiego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki z siedzibą w państwie trzecim z samego faktu, że spółka ta posiada w tym państwie członkowskim spółkę zależną,
  • usługodawca nie jest zobowiązany do badania, w celu dokonania takiej oceny, stosunków umownych łączących te dwa podmioty.

Stan faktyczny

Powyższa sprawa dotyczyła polskiej spółki Dong Yang świadczącej na rzecz spółki prawa koreańskiego LG Display Co. Ltd usług polegających na montażu płytek PCB z materiałów i komponentów stanowiących własność LG Korea.

Materiały i komponenty do produkcji płytek PCB przekazywane były Dong Yang przez LG Display Polska sp. z o.o. (dalej: LG Polska) będącą spółkę zależną LG Korea. Gotowe płytki PCB Dong Yang dostarczał z powrotem do LG Polska. I to ona na podstawie umowy z LG Korea, wykorzystywała je do produkcji innych towarów.

Przeczytaj: Zorganizowana część przedsiębiorstwa a VAT.

Te towary nadal pozostawały własnością spółki dominującej – LG Korea.

Koreańska spółka zapewniła Dong Yang m.in. o braku posiadania w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Dong Yang wystawiła LG Korea faktury za usługi montażu PCB, traktując je jako niepodlegające opodatkowaniu VAT na terytorium Polski. W myśl ogólnej zasady, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika jest państwo siedziby nabywcy.

Polski organ podatkowy zakwestionował powyższą praktykę. Uznał, że miejscem świadczenia usług montażu płytek PCB dla celów VAT jest Polska.

Argumentował to tym, że LG Korea wykorzystywała polską spółkę zależną LG Polska jako własne miejsce prowadzenia działalności na terytorium kraju. Dodatkowo, polski organ podatkowy opierając się na art. 22 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011, stwierdził, iż to polska spółka Dong Yang powinna zbadać, kto był rzeczywistym beneficjentem świadczonych przez nią usług.

Taka analiza taka pozwoliłaby na ustalenie, że była nim polska spółka zależna koreańskiej spółki LG Korea. W konsekwencji Dong Yang została wezwana do zapłaty podatku VAT z tytułu usługi montażu płytek PCB.

Pytania Sądu

Sprawa trafiła przed Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, który zwrócił się do TSUE z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

  1. „Czy z samego faktu posiadania przez spółkę mającą siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej spółki zależnej na terytorium Polski można wywieść istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu art. 44 dyrektywy 2006/12 i art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego nr 282/2011?”
  2. „Czy w wypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze podmiot trzeci zobowiązany jest do analizy stosunków umownych pomiędzy spółką z siedzibą poza terytorium Unii Europejskiej a spółką zależną w celu ustalenia, czy istnieje stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce przez tę pierwszą spółkę?”.

Odpowiedzi TSUE

W swoim orzeczeniu TSUE stwierdził, że możliwym jest aby spółka zależna podmiotu państwa trzeciego mogła stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej tego podmiotu na terytorium Unii. Mogło to mieć miejsce tylko wówczas gdy spełnia przesłanki z rozporządzenia 282/2011.

Ostatecznie, Trybunał uznał, że nie można wywieść istnienia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej z samego faktu posiadania przez spółkę z siedzibą w państwie trzecim, spółki zależnej na terytorium któregoś z państw członkowskich UE.

TSUE stwierdził także, iż nie można zobowiązać usługodawcy do badania stosunków umownych pomiędzy spółką dominującą a spółką zależną. To co do zasady, są informacje poufne a ich analiza należy do zadań organów podatkowych.

Ponadto, TSUE przypomniał, iż istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej należy dokonywać w oparciu o relację pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą. A nie pomiędzy usługobiorcą a podmiotami mogącymi stanowić jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej.

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 509 337 400e-mail: marcin@wynimko.pl

Powiernictwo skutki podatkowe

Marcin Wynimko12 czerwca 2020Komentarze (0)

O co chodzi?

Umowę powiernictwa uznaje się za typową umowę nienazwaną, w której uczestnicy ustalają łączący je stosunek zgodnie z zasadą swobody umów. Zasada swobody umów odnosi się do regulacji art. 3551 Kodeksu cywilnego.

Powiernictwo jest instytucją zbliżoną do przedstawicielstwa, jednak pełni odmienne funkcje.

Stronami powiernictwa jest powierzający oraz powiernik. Głównym celem umowy jest wykonanie przez powiernika we własnym imieniu określonych działań czy usług zdefiniowanych i sfinansowanych przez powierzającego, na jego rzecz i w celu realizacji wskazanego przez niego interesu.

Jako, że umowa powiernictwa nie jest umową regulowaną odrębnymi przepisami, stosuje się do niej odpowiednio przepisy o zleceniu (art. 750 Kodeksu cywilnego). Powiernictwo i skutki podatkowe rzutuje na praktyczność tej instytucji.

Gdybyśmy mieli wskazać istotę umowy powiernictwa z pewnością byłaby to anonimowość powierzającego względem osób trzecich w zakresie podejmowanych czynności. Omówimy dzisiaj powiernicze posiadanie udziałów w spółce.

Czy to się opłaca? Gdyby się nie opłacało, nie zawierano by takich umów

Powiernictwo i skutki podatkowe

Pamiętać jednak należy o skutkach podatkowych powierniczego posiadania udziałów w spółce. W momencie objęcia udziałów przez powiernika faktycznym podmiotem praw i obowiązków wynikających z nabycia udziałów w spółce staje się powierzający. Ewentualne skutki podatkowe na gruncie ustawy o podatkach dochodowych (PIT/CIT) związane z tą transakcją należy rozpatrywać właśnie po stronie powierzającego.

Osiem najważniejszych rzeczy, jakie każdy podatnik powinien wiedzieć przed kontrolą fiskusa

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2017 r. „czynności powiernicze, z punktu widzenia podatków dochodowych, określa się jako neutralne podatkowo (por. M Chudzik, Opodatkowanie czynności powierniczych podatkami dochodowymi, Monitor Podatkowy 2006/2/16). Dopuszczalne jest stwierdzenie, że skutki podatkowe związane z czynnościami wykonywanymi przez powiernika są analogiczne do tych, jakie wystąpią, gdyby czynności te wykonywane były bezpośrednio przez powierzającego.  Sygn. II FSK 1370/15.

W związku z powyższym, wszelki dokonywane przez powiernika czynności nie stanowią dla powierzającego żadnego przysporzenia. To po stronie powierzającego, tak jakby to on osobiście je wykonywał, rozpoznajemy te przysporzenia, o ile czynności te podlegałyby opodatkowaniu.

,,Skoro zatem dla Powierzającego stanowią przysporzenie te czynności, które podlegałyby opodatkowaniu, gdyby były wykonywane osobiście przez niego, to biorąc pod brak opodatkowania PDOF wniesienia wkładów pieniężnych do spółki kapitałowej lub spółki osobowej, objęcie udziałów w spółce kapitałowej lub udziału (ogółu praw i obowiązków) w spółce osobowej przez Powiernika nie spowoduje powstania przychodu po stronie Powierzającego.’’ (Interpretacja Dyrektora KIS z 8 sierpnia 2018 r., nr 0112-KDIL3-3.4011.247.2018.1.DS).

Przeniesienie

W sytuacji, gdy powierzający przekazuje powiernikowi środki pieniężne w celu objęcia przez niego udziałów w spółce, po stronie powierzającego nie rozpoznajemy przychodu u powierzającego.

Z kolei czynność przeniesienia udziałów przez powiernika na rzecz powierzającego organy uznają jako transparentną podatkowo na gruncie podatków dochodowych. Tak jak wspomniano wcześniej, to powierzający jest faktycznym właścicielem udziałów w spółce. Nie możemy zatem mówić tu o przychodzie po stronie powierzającego. Ewentualny przychód po jego stronie byłby dopiero gdyby sprzedał te udziały.

W odniesieniu do czynności nieodpłatnego przeniesienia przez Powiernika na rzecz Powierzającego własności Akcji należy wyjaśnić, że wprawdzie podmiotem, który formalnie nabył Akcje jest Powiernik, ale zgodnie z umową powiernictwa właścicielem Akcji jest Powierzający (interpretacja Dyrektora KIS z 16 marca 2018 r., nr 0115-KDIT2-2.4011.21.2018.2.HD)

Jeżeli chodzi o dochody spółki, to powierzający jest podatnikiem podatku dochodowego w odniesieniu do tych dochodów.

,,(…) związku z zawartą umową zlecenia powierniczego, rzeczywistym beneficjentem skutków prowadzonej przez spółkę komandytową działalności nie jest powiernik lecz powierzający, a więc Wnioskodawca.

Jak wskazano, Powiernik zobowiązany jest do wykonywania wszelkich związanych z udziałami uprawnień w swoim imieniu, ale na rzecz Wnioskodawcy jako Powierzającego. Pomimo, że powiernik formalnie będzie wspólnikiem spółki komandytowej, to z uwagi na zawartą umowę zlecenia powierniczego, nie uzyska on bowiem przychodu podatkowego z tytułu udziału w tej spółce.’’ (interpretacja Dyrektora KIS w Poznaniu z 28 kwietnia 2016 r., nr ILPB1/4511-1-77/16-4/AK).

W związku z tym, to powierzający będzie podatnikiem podatku dochodowego z tytułu dochodów wypracowanych przez spółkę. Mimo, że formalnie udziałowcem spółki jest powiernik.

***

Przeczytaj też: Oszustwo podatkowe.

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: 509 337 400e-mail: marcin@wynimko.pl